Dichters

Emile Verhaeren

Hieronder staat een fragment uit een gedicht van een beroemd Vlaams dichter die leefde van 1855 tot 1916.

O Schelde!
wilde en schone Schelde!
’t In mij verzonken zacht smeulend vuur der jeugd, fel of geslonken
deedt gij ontvonken -
Geschonken
zij mij, breidt de Dood zijn poort,
dat in uw grond, dat aan uw boord
ik sluimren mag en zelfs gesmoord
mijn hart uw bonzend woord nog hoort

Hans Warren

Hieronder staat het gedicht over de Schelde van Hans Warren, een beroemde Nederlandse schrijver.

De berijpte dijk loopt uit eindeloos
in mist. Onzichtbaar, dreunend
glijden de schepen voorbij.
Een niemandsland,
gevuld met een besef van tijd
en met een gestalte die
donker en kwiek van ver mij tegemoetkomt
door het witte gras en het wier langs het water.
Hij gaat glimlachend door me heen
en neemt me mee naar het verleden.
Niet dat er veel veranderd is,
een echo nu van geluid, en een schaduw,
de geur van een mens die door mij heen is gegaan.
Was dit vroeger niet eender?
Toen ik nog niemand kende
wachtte ik met ditzelfde gevoeld,
was die gestalte, dat gelaat
gestempeld in mijn verlangen,
rook ik die geur, zoet en dierlijk,
als ik stond in de bevroren mist van niemandsland,
gelukkig en blind van verdriet
Het wordt wel moeilijk
te zeggen wat dit is, zonder pathos,
zonder mystiek, doodgewoon
de dierbaarste die je tegenkomt,
die door je heen gaat, en geurt
en niet is.

Adriaan Broos

Luctor

Zij hebben het water voor land doen wijken
In een lang en verbitterd gevecht
Met havens en kaaien en machtige dijken
De golven voorgoed geknecht

Zij bedwongen de woedende zee
En schiepen een regelrecht wonder
Zij gaven de wereld een boodschap mee:
Zeeuwen krijgt niemand eronder